IQF tunglfiskur

Sjáðu fyrir þér sannfæringu svo rótgróinn í líffræði að efast um það virtist fáránlegt: fiskar eru -kaldir, punktur. Sjáðu nú fyrir þér að fullvissan leysist upp um leið og vísindamenn sáu tunglfiskinn, veru sem brennur með eigin eldi frá nefi til hala. Enginn annar fiskur í sögunni dregur upp það sem þessi gerir-þar sem hann æfir innhimnu sem neitar að hætta við að hluta, flæðir yfir þarmaholið, sundvöðvana, jafnvel brjóstuggana með heimaræktuðum hita. Hinir venjulegu grunaðir meðal-afkastara sundmanna, eins og tilteknir makrílhákarlar og risatúnfiskar, svindla aðeins á kerfinu á staðnum, verja heilann eða sjónhimnuna gegn kulda á meðan það sem eftir er af þyngdinni er látið stífna með hverri lækkandi gráðu. Tunglfiskurinn fer allt aðra leið. Falið í greinahólfinu er næstum ómögulega flækt möskva af smávægilegum æðum sem raðað er í pöruðum straumum sem streyma í ströngu andstöðu. Bláæðablóð, sem er bragðgott eftir ferð þess í gegnum efnaskiptavirkan vef, rennur beint meðfram nýkældu slagæðablóði sem kemur aftur frá tálknum. Á stuttu augnabliki sem leiðir þeirra skarast flytur hitaeiningaorka hreint yfir skilin og endurheimtir hita sem annars myndi blæða út í hafið. Það sem dýrið græðir er umbreytandi. Á dýpi þar sem sólarljós kemst aldrei í gegn og hitastig svífur rétt yfir frostmarki, hreyfast kaldir-töfraðir keppinautar eins og í gegnum melass. Aftur á móti heldur tunglfiskurinn vöðvabekk sínum í stöðugum 9 gráðum F (5 gráðum) yfir umhverfinu, viðheldur sprengilegri hröðun og hár-kveikir á svörun við aðstæður sem láta hvert annað stórt rándýr fumla í hægfara hreyfingu. Myrkrið og þrýstingurinn þýðir ekkert fyrir það.